Termometria oporowa

Pobierz PDF

Zasady i zastosowania termometrów rezystancyjnych i termistorów

Termometry oporowe i termistory są czujniki temperatury, który zmienia swój opór elektryczny wraz z temperaturą. Wyższa czułość i stabilność tych urządzeń, w porównaniu do termopar, daje im istotne zalety w niskich i średnich zakresach temperatur. Ponadto urządzenia rezystancyjne często upraszczają elektronikę kontrolną i odczytową.

Termometry rezystancyjne są określane przede wszystkim pod kątem dokładności i stabilności od poziomów kriogenicznych do temperatur topnienia metali. Są dokładne w szerokim zakresie temperatur i mogą być używane do pomiaru temperatur na dużym obszarze, a także są wysoce standaryzowane. Standardowy platynowy termometr rezystancyjny jest określony przez ITS-90 (Międzynarodowa Skala Temperatur z 1990 r.) w celu interpolacji między stałymi punktami w zakresie od 13,80 K (-259,35°C) do 1234,93 K (961,78°C).

Termometry oporowe

Termometry rezystancyjne mogą być nazywane RTD (czujnik temperatury rezystancyjny), PRT (termometry oporowe platynowe) lub SPRT (standardowe termometry oporowe platynowe). Termometry te działają na zasadzie, że rezystancja elektryczna zmienia się w czystych elementach metalowych w zależności od temperatury.

Tradycyjny element pomiarowy termometru rezystancyjnego składa się z cewki z drutu o małej średnicy nawiniętej na precyzyjną wartość rezystancji. Najczęściej stosowanym materiałem jest platyna, chociaż nikiel, miedź i stopy niklu i żelaza konkurują z platyną w wielu zastosowaniach.

Stosunkowo niedawną alternatywą dla RTD z nawijaniem drutowym jest zastąpienie cienką warstwą platyny lub niklu-żelaza, która jest osadzana na podłożu ceramicznym i przycinana laserowo do pożądanej rezystancji. Elementy cienkowarstwowe osiągają wysoką rezystancję przy mniejszej ilości metalu, co obniża koszty.

Charakterystyka rezystancji/temperatury

Termometry rezystancyjne wykazują najbardziej liniowy sygnał względem temperatury spośród wszystkich urządzeń pomiarowych. Jednak niewielkie odchylenia od odpowiedzi liniowej dyktują użycie wielomianów interpolacyjnych do obliczania wartości rezystancji między ustalonymi punktami temperatury.

Charakterystyka rezystancji/temperatury standardowych platynowych termometrów rezystancyjnych, zgodnie z definicją ITS-90, jest złożonym zestawem równań. Platyna ogólnie podąża za zmodyfikowanym równaniem Callendara-Van Dusena w zakresie od -200 do 850°C (od -328 do 1562°F):

Współczynnik temperaturowy oporu

Współczynnik temperaturowy rezystancji (TCR) ma wiele definicji. W przypadku termometrów rezystancyjnych TCR jest zwykle definiowany jako średnia zmiana rezystancji na °C w zakresie od 0 do 100°C, podzielona przez R °C: 0 W pewnym sensie TCR wyraża czułość przewodu rezystancyjnego użytego w elemencie, ponieważ definiuje średnią zmianę temperatury hipotetycznego 1 termometru.

Ale specyfikuje się zwykle używanie TCR do rozróżniania różnych krzywych rezystancji/temperatury tego samego materiału elementu, takich jak trzy krzywe platyny. Ponieważ wszystkie te krzywe są szeroko stosowane, platynowe TCR muszą być odpowiednio określone, aby zachować kompatybilność między termometrami i przyrządami.

Dla platyny określono cztery podstawowe krzywe:

1. 0,003926 /°C:Standardowe platynowe termometry oporowe są jedynymi PRT, które mogą osiągnąć ten TCR. Muszą mieć drut platynowy o wysokiej czystości (99,999% lub lepszy) nawinięty w konfiguracji bez naprężeń. Naprężenia wprowadzane w produkcji obniżają TCR zwykłych modeli przemysłowych. Kilku producentów oferuje przemysłowe platynowe termometry o nominalnym TCR wynoszącym 0,00392; TCR wynoszące około 0,003923 są regularnie osiągane.
2. 0,003911 /°C:Ten TCR jest czasami nazywany „amerykańskim standardem przemysłowym”. Jest niższy od standardów laboratoryjnych, ponieważ typowa konstrukcja elementów ceramicznych o wysokiej temperaturze powoduje naprężenia na drucie platynowym.
3. 0,00385 /°C:Niniejszy TCR jest wymagany na mocy norm DIN 43760, IEC 751 oraz innych krajowych i międzynarodowych specyfikacji.
4. 0,00375 /°C: Elementy o współczynniku TCR 0,00375 przeznaczone do zastosowań niskokosztowych

Istnieje niewiele wrodzonych zalet w określaniu konkretnego TCR nad innym. Systemy laboratoryjne tradycyjnie używają wzorców odniesienia z platyną najwyższej jakości, ale specyfikacja przemysłowa może zamiast tego dążyć do największego stopnia standaryzacji. W tym przypadku 0,00385 TCR będzie kompatybilne z największą liczbą producentów.

Porównanie typów elementów

Platyna, ze swoim szerokim zakresem temperatur i stabilnością, stała się preferowanym materiałem na elementy termometrów rezystancyjnych. Ponadto postęp w konstrukcji elementów zmniejszył różnicę cenową między termometrami platynowymi a termometrami z metali nieszlachetnych. Niemniej jednak nikiel, miedź i nikiel-żelazo mają zalety w wielu zastosowaniach i powinny być brane pod uwagę. Główne zalety czterech typów elementów porównano w tabeli.

Tabela: Porównanie typu elementu termometru oporowego

Skutki rezystancji przewodu doprowadzającego

Ponieważ RTD jest czujnikiem typu rezystancyjnego, każdy opór w przewodach przedłużających między RTD a instrumentem sterującym będzie dodawał do odczytów. W niektórych przypadkach można skompensować ten dodatkowy opór za pomocą regulacji w instrumencie. Jednak kompensuje to tylko wtedy, gdy przewody mają stałą temperaturę, ponieważ zmiany temperatury otoczenia zmieniają rezystancję przewodu miedzianego.

Poniższa tabela przedstawia wartości rezystancji powszechnie stosowanych przewodów miedzianych w zależności od rozmiarów.

Błąd przewodu doprowadzającego może być znaczący, szczególnie w przypadku przewodów o małej średnicy lub elementów o niskiej czułości. W mostku 2-przewodowym rezystancja przewodu doprowadzającego bezpośrednio dodaje się do odczytów. Jeśli przewody są wystarczająco krótkie lub czułość jest wystarczająco wysoka, przesunięcie może być akceptowalne. Jeśli wymagane są długie odcinki przedłużające między czujnikiem a przyrządem lub czułość jest niska, należy rozważyć system 3-przewodowy. Wszystkie termometry rezystancyjne z elementami miedzianymi muszą mieć trzy przewody, aby zrównoważyć ich niską czułość.

Systemy 3-przewodowe stanowią praktyczny kompromis między dokładnością a odległością i kosztem dodatkowych przewodów. Chociaż dobrze nadają się do większości obszarów przemysłowych, mogą na nie wpływać zakłócenia elektryczne i rezystancja styku w punktach połączeń. Obwody 4-przewodowe zapewniają taką samą kompensację rezystancji jak systemy 3-przewodowe, ale także łagodzą problemy z niedopasowanymi przewodami, rezystancją styku i termicznymi polami elektromagnetycznymi.

Jedną wadą stosowania omów 4-żyłowych jest to, że potrzebujemy o jeden przewód przedłużający więcej niż w przypadku mostka 3-żyłowego.

Jest to niewielka cena, jeśli zależy nam na dokładności pomiaru temperatury.

Potencjalne źródła błędów w termometrach rezystancyjnych

Systemy termometrów rezystancyjnych są podatne na trzy rodzaje błędów: wrodzone tolerancje wbudowane w termometry, gradienty między termometrem a wykrywanym medium oraz błędy wprowadzane na drodze między czujnikiem a odczytem lub instrumentem sterującym. Niektóre źródła błędów są elektryczne; inne wynikają z mechanicznej konstrukcji termometru.

1. Zamienność/zgodność:Zgodność określa, o ile rezystancji termometr może odbiegać od krzywej standardowej (takiej jak krzywa generowana przez równanie Callendara-Van Dusena). Tolerancja w temperaturze odniesienia, zwykle 0°C, oraz tolerancja nachylenia lub TCR. Rysunek 5 pokazuje, że termometr rezystancyjny jest najbardziej zgodny ze swoją krzywą w temperaturze odniesienia, podczas gdy rezystancja rozszerza się powyżej i poniżej tego odniesienia. Na przykład norma IEC 751, klasa B, wymaga kalibracji w zakresie 0,12 (0,3°C) w temperaturze 0°C, ale pozwala na odchylenie TCR od nominalnej wartości 0,00385 o ±0,000012/°C. Zatem tolerancja rozciąga się do 0,8°C w temperaturze 100°C, 1,3°C w temperaturze 200°C i do 3,8°C w temperaturze 700°C. Możliwość zamiany między dwoma termometrami nie jest większa niż dwukrotność wartości ich zgodności. Komercyjne platynowe elementy termometrów rezystancyjnych są dostępne z bardzo wąskimi tolerancjami, w niektórych przypadkach do 0,01 (0,026°C). Gdy priorytetem jest zamienność, specyfikacja może rozważyć inne sposoby jej osiągnięcia. Na przykład producenci mogą zmienić swoje procedury kalibracji, aby ustalić temperaturę odniesienia i najwęższą tolerancję w punkcie innym niż 0°C. Lub, jeśli różnica między dwoma termometrami jest ważniejsza niż temperatura bezwzględna, dopasowanie par, których wyniki są zgodne w określonym zakresie tolerancji, może być tańsze niż kalibracja każdego termometru w wąskim zakresie odchyleń nominalnych.

   

   Ważne jest, aby pamiętać, że specyfikacje zgodności/zamienności oznaczają jedynie względną dokładność dwóch identycznych termometrów zamontowanych obok siebie w tym samym środowisku. Nie obejmują one błędów działających w równym stopniu na oba termometry.

2. Wrażliwość:Zmiana rezystancji na stopień zmiany temperatury jest funkcją rezystancji bazowej i TCR (współczynnika temperaturowego rezystancji). Chociaż termometr o wyższej czułości niekoniecznie jest dokładniejszy, większy sygnał upraszcza elektronikę wyjściową i jest mniej podatny na efekty przewodów i szum elektryczny. Ponadto większy opór wytwarza to samo napięcie wyjściowe przy mniejszym prądzie pomiarowym, co pomaga ograniczyć samonagrzewanie się elementu termometru.
3. Rezystancja izolacji:Jeśli element pomiarowy i przewody nie są całkowicie odizolowane od obudowy, występuje efekt bocznikowania, w którym obudowa staje się równoległym rezystorem i obniża widoczne odczyty. W większości termometrów przemysłowych, z określonymi rezystancjami izolacji w zakresie 100 megaomów, błąd zbliża się do zera. Producent musi zadbać o uszczelnienie materiałów pochłaniających wodę. Efekt bocznikowania zmniejsza się w przypadku elementów o niskiej rezystancji, co tłumaczy stosowanie 25,5 PRT w pomiarach laboratoryjnych.
4. Samonagrzewające się:Termometr rezystancyjny to pasywny czujnik rezystancyjny; do wygenerowania użytecznego sygnału wymaga prądu pomiarowego. Ponieważ prąd ten nagrzewa drut elementu pomiarowego powyżej rzeczywistej temperatury otoczenia, błędy będą występować, chyba że nadmiar ciepła zostanie rozproszony. Samonagrzewanie jest najczęściej wyrażane w mW/°C, co oznacza moc w miliwatach² (1000 IR) potrzebną do podniesienia temperatury wewnętrznej termometru o 1°C. Im wyższa wartość mW/°C, tym niższe samonagrzewanie. Na przykład, załóżmy, że prąd pomiarowy o natężeniu 5 mA przepływa przez platynowy czujnik RTD o temperaturze 100°C. Samonagrzewanie jest określone jako 50 mW/°C w wodzie poruszającej się z prędkością 3 stóp/s. Ilość wytworzonego ciepła wynosi:

   2 1000 mW x (0,005 A) x (138,5 ) = 3,5 mW

   Błąd samonagrzewania wynosi:

   (3,5 mW) / (50 mW/°C) = 0,07°C

   Wytworzone ciepło wzrasta wraz ze wzrostem rezystancji elementu czujnika (w przypadku stosowania urządzenia do pomiaru prądu stałego) lub ze wzrostem prądu pomiarowego.

   Powstały błąd jest odwrotnie proporcjonalny do zdolności termometru do odprowadzania dodatkowego ciepła, co z kolei zależy od materiałów, z których wykonano termometr, jego konstrukcji i otoczenia.

   Najgorsze samonagrzewanie występuje, gdy wysoki opór jest upakowany w małym ciele. Przykładem są elementy cienkowarstwowe o małej powierzchni rozpraszania ciepła. Samonagrzewanie zależy również od medium, w którym zanurzony jest termometr. Błąd w nieruchomym powietrzu może być ponad 100 razy większy niż w poruszającej się wodzie.

5. Stała czasowa:Stała czasowa wskazuje na reakcję termometru oporowego na zmianę temperatury. Powszechnym wyrażeniem jest czas, w którym termometr odbija 63,2% skokowej zmiany temperatury w poruszającej się wodzie. Prędkość reakcji zależy od masy termometru i szybkości, z jaką ciepło przemieszcza się z powierzchni zewnętrznej do elementu pomiarowego. Szybka stała czasowa zmniejsza błędy w systemie narażonym na szybkie zmiany temperatury.
6. Powtarzalność:Stopień zgodności między dwoma kolejnymi odczytami termometru to jego powtarzalność. Utrata powtarzalności wynika ze stałych lub tymczasowych zmian charakterystyki rezystancji elementu i może być spowodowana wystawieniem termometru na temperatury równe lub wyższe od punktów końcowych określonego zakresu. Test powtarzalności cyklicznie przełącza termometr między niskimi i wysokimi temperaturami; wszelkie zmiany R są odnotowywane. Typowa ocena powtarzalności dla przemysłowych platynowych termometrów rezystancyjnych 0°C wynosi ±0,1°C.
7. Stabilność:Stabilność to długoterminowy dryft wskazań termometru. Typowa specyfikacja ogranicza dryft do 0,1°C rocznie dla znamionowej pracy. Normalne usługi w punktach mieszczących się w zakresie temperatury znamionowej zwykle powodują znacznie mniejszy dryft. Dryft jest konsekwencją materiału elementu, przy czym platyna jest najbardziej stabilna; materiałów osłaniających, które mogą zanieczyścić element; i naprężeń mechanicznych wywieranych na element przez rozszerzanie się cewek nawojowych lub innych konstrukcji wsporczych.
8. Wstrząsy i wibracje:Wstrząsy mechaniczne i wibracje mogą zmienić odczyty termometru lub spowodować całkowitą awarię. W rzeczywistości stabilność i wytrzymałość są w pewnym sensie wyłącznymi cechami. Termometr laboratoryjny zaprojektowany dla maksymalnej stabilności zawiera niepodparty element, który jest zbyt delikatny do zastosowań przemysłowych. Elementy większości przemysłowych termometrów oporowych są w pełni podparte przez cewkę lub materiał opakowaniowy, a zatem całkiem dobrze znoszą ekstremalne warunki. Bardziej narażone są punkty przejścia przewodu ołowianego, które powinny być odpowiednio unieruchomione. Typowy RTD spełni specyfikację dopuszczającą wstrząsy o wartości 100 G trwające 8 milisekund i wibracje o częstotliwości od 10 do 2000 Hz przy 20 G
9. Opakowanie i termotransfer:Osłony i inne struktury otaczające elementy rezystancyjne powinny maksymalizować przenoszenie ciepła z wykrywanego medium, minimalizować przenoszenie ciepła z otoczenia, które może zmieniać odczyty, i zapewniać niezbędną ochronę elementów. Odpowiednie materiały i konstrukcja mogą znacznie poprawić dokładność odczytów. Jedną ze strategii, którą można zastosować jedynie w przypadku termometrów rezystancyjnych z drutem, w porównaniu z termistorami, termoparami i urządzeniami półprzewodnikowymi, jest uśrednianie temperatury. Element może być nawinięty do średniej temperatury na długości do 100 stóp

Typy termometrów oporowych

W poniższych akapitach przedstawiono przykłady powszechnie dostępnych typów termometrów rezystancyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem cech konstrukcyjnych, które wykorzystują zalety wymienione powyżej i pozwalają uniknąć źródeł błędów.

1. Standardowe platynowe termometry oporowe do zastosowań laboratoryjnych

   NIST określa standardowy platynowy termometr oporowy (SPRT) jako standardowy przyrząd interpolacyjny używany do określania temperatur od -259,35 do 961,78°C. Zgodnie z ITS-90 standardowy platynowy termometr oporowy musi spełniać jedno z następujących kryteriów:

   

   Rysunek przedstawia klasyczny element bez naprężeń „klatki dla ptaków”, w którym izolacyjne dyski podtrzymują drut elementu. Rysunek przedstawia tańszy spiralny nawój. Najwyższej dokładności wzorce pierwotne otaczają element osłoną szklaną lub kwarcową, chociaż stal nierdzewna lub Inconel mogą być zastąpione wzorcami wtórnymi lub transferowymi. Obszar elementu musi być hermetycznie uszczelniony, aby wykluczyć czynniki utleniające i wypełniony helem, jeśli jest używany w zakresach kriogenicznych.

   

   Niepodparte cewki elementu bez naprężeń są dość podatne na uszkodzenia spowodowane wstrząsami i wibracjami. Nawet lekkie uderzenie w stół może unieważnić kosztowną kalibrację.

2. Elementy termometru oporowego przemysłowego

   Termometry rezystancyjne nie mogłyby przenieść się z laboratorium do zakładu przemysłowego bez wynalezienia wytrzymałych, tanich elementów. Konieczność hermetyzacji elementu rezystancyjnego w celu ochrony przed wstrząsami i środowiskami korozyjnymi, bez nadmiernego obciążania elementu, doprowadziła do powstania wielu technologii konstruowania elementów. Schematycznie przedstawiono powszechny element ceramiczny. Drut elementu, zwykle platynowy, jest nawinięty wokół ceramicznej szpuli, przyspawany do przewodów ołowianych i pokryty szkłem. Producent musi starannie dobrać materiały, aby zapobiec naprężeniom rozszerzalności cieplnej drutu.

   

   Wyższe temperatury są możliwe przy konstrukcji elementu z rysunku. Tutaj zwój drutu platynowego jest przepuszczany przez otwory w rurze ceramicznej. Otwory są następnie wypełniane proszkiem ceramicznym lub glinowym w celu amortyzacji zwojów.

   

   Miedź, nikiel i nikiel-żelazo mogą zastąpić platynę jako materiały pierwiastkowe w niższych temperaturach, zazwyczaj poniżej 260°C. Umiarkowane temperatury pozwalają również na stosowanie materiałów organicznych w konstrukcji elementów, umożliwiając szeroką gamę stylów. Wynikające z tego korzyści obejmują niższy koszt i szybszą reakcję czasową.

   Elementy cienkowarstwowe pojawiły się w ciągu ostatnich dziesięciu lat i obecnie pod względem wydajności porównywalne są z elementami ceramicznymi nawijanymi drutem, jednak są tańsze.

   Składają się z płaskiego podłoża z cienką warstwą osadzonej platyny, przyciętej laserowo do odpowiedniej rezystancji. Cienkie warstwy mogą mieć wysoką rezystancję, zwykle 1000 omów, bez kosztów dodatkowego drutu platynowego. Elementy gołe wykazują bardzo szybkie odpowiedzi czasowe, chociaż będą reagować wolniej w sondach ze względu na trudności z przenoszeniem ciepła do płaskiego elementu. Ponadto użytkownik powinien uważać na ograniczenie prądu pomiarowego, ponieważ mały rozmiar i wysoka rezystancja cienkich warstw sprzyjają samonagrzewaniu. Cienkowarstwowe warstwy mają tendencję do bycia bardziej kruchymi niż elementy nawijane drutem.

   

3. Sondy przemysłowe Rtd

   Obudowana sonda to standardowa konfiguracja termometru rezystancyjnego do przemysłowej kontroli procesów i ochrony maszyn. Większość obudów sondy jest wykonana ze stali nierdzewnej lub Inconel, aby wytrzymać wysokie temperatury, chociaż inne materiały oferują zalety w zakresach pośrednich.

   

   Na przykład sonda wrażliwa na końcówkę z rysunku ma końcówkę ze stopu miedzi, która przewodzi ciepło 20 razy lepiej niż stal nierdzewna. Taka konstrukcja poprawia kontakt cieplny z wykrywanymi powierzchniami i zmniejsza błędy wynikające z przewodzenia wzdłuż osłony. Standardowe średnice sond mieszczą się w zakresie od 0,125 mm do 0,250 mm. Mniejsze sondy reagują szybciej, gdy są bezpośrednio zanurzone, ale większe sondy mogą lepiej pasować do standardowych studzienek termicznych.

   Długość sondy waha się od kilku cali do dziesięciu stóp i więcej.

   Rysunek przedstawia budowę sondy wysokotemperaturowej. Element mieści się w końcówce, otoczony proszkiem wysokotemperaturowym lub cementem. Przewody przedłużające, zwykle nieizolowane, rozciągają się od elementu i są zamknięte w proszku, cemencie lub rozwierconych ceramicznych przekładkach. Przewody zewnętrzne, często izolowane PTFE lub oplotem szklanym, są zalewane cementem w punkcie wejścia, aby uszczelnić przed wilgocią.

   

   Alternatywna konstrukcja Figure umieszcza element, zalewę i przejścia ołowiane w module na końcu sondy. Ta konstrukcja pozwala użytkownikowi na przycięcie sondy do wymaganych długości. Temperatura jest ograniczona do wartości znamionowej zewnętrznej izolacji przewodu ołowianego: 260°C (500°F) dla PTFE, do 550°C (1022°F) dla izolacji, takich jak tkana mika/szkło.

   

Zespoły sond

Szeroka gama elementów montażowych i akcesoriów ułatwia instalację sondy. Wybór zależy od rodzaju wykrywanego medium i wymagań kosztowych.

Bezpośrednie zanurzenie sondy w cieczy wymaga zastosowania złączki z gwintem rurowym, która może być regulowana lub przyspawana do sondy. Na rysunku pokazano typowy montaż, z jednym gwintem do montażu sondy i drugim do głowicy przyłączeniowej. Głowice przyłączeniowe zapewniają przejście między przewodami sondy a zewnętrznymi przewodami sygnałowymi.

Montaż w materiale litym najlepiej wykonać za pomocą uchwytu sprężynowego, który może być stały lub regulowany.

Sprężynowe ładowanie zapewnia dobry kontakt końcówki sondy z dnem otworu i tłumi potencjalnie szkodliwe drgania

Gdy ciecze są szczególnie żrące, pod wysokim ciśnieniem lub szybko płynące, może być konieczna studnia termiczna. Studnia termiczna to rura zamknięta z jednej strony, która chroni sondę i umożliwia jej wyjęcie bez zerwania uszczelnienia cieczy. Dostępnych jest wiele materiałów i stylów, które odpowiadają wymaganiom aplikacji. Studnie termiczne wiercone z litego pręta zapewniają najwyższe wartości ciśnienia, ale modele spawane są znacznie tańsze. Na rysunku przedstawiono typowy zespół studni termicznej, w tym sprężynowy uchwyt zapewniający lepszą reakcję termiczną i niezawodność.

Elastyczne termometry oporowe

Opisane powyżej sondy zamknięte nie dostosowują się dobrze do wykrywania płaskich powierzchni. W przeciwieństwie do Termopara złącza, które można spawać bezpośrednio do powierzchni metalowych, termometry oporowe charakteryzują się pewną objętością, a straty ciepła do otaczającego powietrza mogą mieć wpływ na odczyty.

Małe płaskie elementy, takie jak cienkie folie, można montować na powierzchniach, lecz delikatne połączenia elementów i przewodów utrudniają instalację.

Rysunek przedstawia elastyczny termometr oporowy z drutem nawiniętym na element pomiarowy umieszczonym pomiędzy warstwami izolacyjnymi. Dopasowuje się ściśle do powierzchni pomiarowych i ma cienką izolację, aby łatwo przekazywać ciepło do elementu pomiarowego. Element drutowy można nawinąć na niemal dowolny rozmiar, aby uśrednić gradienty temperatury, a elastyczna konstrukcja wytrzymuje ekstremalne wstrząsy i wibracje.

Specjalistyczne termometry oporowe

Termometry rezystancyjne łatwo dostosowują się do większości projektów urządzeń do sterowania procesami i urządzeń termicznych. Użytkownik może określić obudowy z wyprowadzeniami osiowymi do montażu na płytce drukowanej, płaskie obudowy do zaciskania na powierzchniach, miniaturowe obudowy do osadzania w blokach metalowych oraz wszelkie osłony i złączki, które mogą być produkowane przez warsztat maszynowy. Ponadto uzwojenia przewodów mogą być skonfigurowane do pomiaru na dużych obszarach.

Gdzie stosować termometry oporowe

1. Dokładność i stabilność to najważniejsze cele aplikacji
2. Dokładność musi obejmować szeroki zakres temperatur
3. Wykrywanie obszaru, a nie punktu, poprawia kontrolę
4. Pożądany jest wysoki stopień standaryzacji.